U bent hier: >> Dominee Green uit Engeland: ‘God is de zon in mijn leven’

Dominee Green uit Engeland: ‘God is de zon in mijn leven’

Door Wouter Hoving

Elke zaterdagochtend houdt de gemeente een openluchtdienst in het centrum van het oude Engelse industriestadje Blackburn. Daar preekt dominee Michael Green en geven andere kerkleden getuigenissen. Soms zorgt dat voor spannende momenten. “Laatst wilde een man met mij vechten. Ik ben ook al talloze keren bedreigd”, vertelt Green.

Humor, daar wapent voorganger Green zich dikwijls mee. Als hij een opmerking krijgt over zijn dertig jaar jongere vrouw uit Kenia, waarmee hij dertien jaar geleden trouwde, kaatst hij terug: “Maar je verwacht toch ook niet dat ik met een granny ga trouwen?” Met haar heeft hij op zijn gezegende leeftijd nog een zoontje gekregen: de vierenhalf jaar oude Benjamin. Lachend vergelijkt Green zich met stamvader Jakob, die ook al op leeftijd was bij het krijgen van zijn kleine Benjamin.

Kleine Benjamin

Evangeliseren onder autochtone Engelsen moeilijk

In Blackburn leidt Green een gemeente met 28 leden. In de gemiddelde ochtenddienst komen 30 tot 35 mensen, ’s avonds zo’n 25. Dat zijn lang niet allemaal dezelfde leden, want in de kerk zitten meerdere dokters en verpleegsters. Zij moeten regelmatig werken op zondag. Blackburn, in het noordwesten van Engeland, bestaat uit zo’n 120.000 inwoners en kent een groot aandeel immigranten. Tussen de 30 en 40% van de bevolking is niet-Engels, een groot deel daarvan is moslim. Evangeliseren onder moslims in Blackburn vindt Green vaak nog makkelijker dan het gesprek aangaan met autochtone Engelsen. “Die drijven de spot met je. Maar bij moslims heb je een startpunt: zij geloven tenminste in het bestaan van een god.”

Een van zijn meest bijzondere herinneringen was toen hij onderweg met de auto een man tegenkwam. “Ik zag hem op de weg lopen en vroeg: ‘Wil je een lift?’ Hij bleek onderweg naar het ziekenhuis en had keelkanker. Hij bezocht later onze gemeente en kwam tot geloof.” Ook de situatie van een man uit de gevangenis maakte indruk op Green. Deze man klopte aan bij de kerk, omdat hij zo arm was dat hij geen bedden, voedsel en spullen voor zijn gezin met kinderen kon betalen. “Ik bezocht het gezin. Ze woonden in een klein huurflatje en bleken inderdaad niks te hebben. Toen hebben wij vanuit de gemeente geprobeerd zo goed mogelijk bij te springen.”

Compassie

De gemeente komt vaker in contact met mensen in financiële problemen. De werkloosheid is in Blackburn een stuk hoger dan in de rest van Engeland. Dat brengt uitdagingen naar de kerk: geld hebben gemeenteleden vaak ook niet over, en veel van hen zijn al op hogere leeftijd. Toch proberen ze de mensen met problemen zo veel mogelijk te helpen. “We hebben een
hart voor mensen. En willen compassie laten zien.”

Zonder daden heb je immers ook niks om over te preken, vindt Green. ,,We proberen het leven met God te laten zien. Het heeft geen zin om te prediken wat je niet laat zien in je leven.”

De gemeente komt vaker in contact met mensen in financiële problemen, omdat in Blackburn een stuk meer werkloosheid is dan gemiddeld in Engeland.. Dat brengt uitdagingen naar de kerk: geld hebben ze zelf ook niet over, en de gemeente groeit in leeftijd. Toch proberen ze de mensen met hun problemen zo veel mogelijk te helpen, om vervolgens ook over het geloof te kunnen delen. ,,We hebben een hart voor mensen. En willen compassie laten zien.”

In zijn eigen leven heeft Norman Green het ook niet altijd makkelijk gehad. Zeventien jaar geleden overleed zijn eerste vrouw waarmee hij drie zonen had. Ook heeft de jongste van die drie zonen grote problemen in zijn persoonlijk leven. Toch vindt Green: ,,Het is een voorrecht om God te mogen kennen. God is de zon in mijn leven”

Print Friendly, PDF & Email